Czas hipoglikemicznego działania biguanidów

Tak więc zasadniczy mechanizm działania biguanidów polega na pobudzaniu pobierania i zużytkowania glukozy przez tkanki obwodowe. Jednak biguanidy w przeciwieństwie do insuliny nie indukują transformacji glukozy w lipidy, nie działają lipostatycznie – przeciwnie – biguanidy, rozszczepiając oksydatywną fosforylację, aktywują jałowe przebiegi ka- taboliczne, nie prowadzące do gromadzenia energii chemicznej potrzebnej do procesów syntezy. Dlatego też biguanidy w przeciwieństwie do insuliny i pochodnych sulfonylomocznika nie powodują odkładania się glikogenu wątrobowego i zwiększonego wykorzystania mleczanów. Nic dziwnego, że ten typ działania, oprócz normalizacji gospodarki węglowodanowej, czasami prowadzi do powolnego zmniejszania masy ciała i zmniejszania odkładania się tkanki tłuszczowej. Biguanidy są stosowane u chorych na cukrzycę z przeciwregulacji, w przypadku niewrażli- wości na insulinę i pochodne sulfonylomocznika. Biguanidy w przeci-wieństwie do pochodnych sulfonylomocznika są również skuteczne w cukrzycy z niedoboru insuliny.

Czas hipoglikemicznego działania biguanidów jest krótki i wynosi 4–6 h. Fenformina i buformina. są stosowane w podzielonych dawkach 25-300 mg dziennie, natomiast metformina w dawce 1-3 g dziennie. Po podaniu biguanidów pojawia się nieprzyjemny metaliczny smak w ustach i często spotyka się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (bolesne skurcze jelit, wymioty, biegunka).

Leave a Reply