Fizjologiczne stężenia glikokortykosteroidów we krwi

Fizjologiczne stężenia glikokortykosteroidów we krwi są konieczne do utrzymania prawidłowego rytmu a w eegr do prawidłowej czynności re- ceptorów mięśni gładkich oraz do utrzymania prawidłowej kurczliwości mięśni prążkowanych i mięśnia sercowego. Duże stężenia glikokortyko- steroidów we krwi, które występują podczas kortykoterapii, mogą wywołać stany psychotyczne. Zwiększa się również wydzielanie kwaśnego soku żołądkowego bogatego w pepsynę oraz pojawiają się nadżerki błony śluzowej żołądka. Działanie kataboliczne glikokortykosteroidów przyczynia się również do zaniku oseiny, co w konsekwencji prowadzi do osteoporozy. Glikokartykosteroidy wywierają również silny wpływ na czynność układu krwiotwórczego, co objawia się w obrazie krwi obwodowej zmniejszeniem zawartości granuiocytów eozynochłonnych, krwinek płytkowych i czerwonych. Najsilniej jest jednak zaznaczona limfocytopenia.

Molekularny mechanizm działania glikokortykosteroidów jest związany z aktywacją lub hamowaniem syntezy enzymów wewnątrzkomórkowych, zmianą przepuszczalności błon i zmianą konformacji struktur białkowych przez te steroidy. Glikokortykosteroidy są wiązane do specyficznych białkowych receptorów wewnątrzkomórkowych, a następnie ten wielkocząsteczkowy kompleks jest przenoszony do jądra komórkowego, gdzie reaguje z chromosomalnym DNA, zmieniając ekspresję genów. Zmiany struktury błon biologicznych (np. lizosomów) występują pod wpływem dużych „farmakologicznych” stężeń glikokortykosteroidów.

Leave a Reply