Głównym punktem uchwytu działania furosemidu jest

– 1 po 15-20 min po podaniu doustnym) i jest względnie krótkotrwałe (2-3 h po podaniu dożylnym oraz 3-4 h po podaniu doustnym).’W przypadku znacznej retencji płynów działanie furosemidu może się przedłużyć do 6–8 h.

Głównym punktem uchwytu działania furosemidu jest pętla nefronu, mieszcząca się w części rdzeniowej nerki. Zahamowanie wchłaniania zwrotnego jonów sodowych w tym odcinku nefronu prowadzi do upośledzenia czynności przeciwprądowego zwielokrotniacza stężeń. Istnieją również dane doświadczalne, z których wynika, iż furosemid wywiera wpływ na kanaliki bliższe, zwłaszcza w przypadkach obfitego nawodnienia organizmu. Powyższe spostrzeżenie stało się podstawą do stosowania dużych dawek leku w przypadku ostrej niewydolności nerek, jak również w postępowaniu, zwanym wymuszoną (forsowną) diurezą. Furosemid działa również hamująco na anhydrazę węglową, chociaż znacznie słabiej niż sulfonamidy moczopędne. Uważa się, że działa on również rozsze- rzająco na tętniczki nerkowe, co zwiększa przesączanie kłębkowe.

Losy w organizmie. Furosemid wchłania się z przewodu pokarmowego bardzo szybko. Współczynnik podziału eter/woda wynosi 0,5. Niezbyt silne wiązanie leku z białkami pozwala na łatwe wydalanie furosemidu drogą przesączania kłębkowego. Słaba rozpuszczalność w lipidach utrudnia przenikanie przez błonę do wnętrza komórek, co również ułatwia wydalanie leku przez nerki.

Leave a Reply