Kortykoterapia

Kortykoterapia może być uzupełniona lub zastępowana przez terapię ACTH. Różnicę między oboma sposobami leczenia przedstawia schemat na ryc. 13.6. czynności innych gruczołów wydzielania wewnętrznego, dla których czynnikami tropowymi są hormony przedniego płata przysadki.

Podawanie ACTH wywołuje czynnościowy przerost kory nadnerczy i kortykoterapia odbywa się za pomocą endogennie wytwarzanych gliko-1 kortykosteroidów. Niewątpliwą zaletą terapii ACTH jest jej „fizjologiczny” charakter, brak występowania objawów wtórnej niedomogi kory nadnerczy po przerwaniu podawania ACTH oraz znacznie mniejsze niebezpieczeństwo wystąpienia odczynów psychotycznych, osteoporozy, mio- patii, nadżerek błony śluzowej żołądka i zahamowania wzrostu młodych osobników niż w przypadku doustnej kortykoterapii. Natomiast stosowanie ACTH stwarza większe niebezpieczeństwo pojawienia się nadciśnienia tętniczego, otyłości pochodzenia przysadkowego oraz objawów ma- skulenizacji u kobiet niż w przypadku stosowania glikokortykosteroidów. Zdecydowanymi wadami terapii ACTH jest możliwość występowania odczynów uczuleniowych, immunologiczne samoistne wygaszenie aktywności farmakologicznej hormonu stosowanego przez dłuższy czas, prze-barwienia skóry oraz konieczność podawania leku pozajelitowo. Pierwsze 3 niedogodności w znacznej mierze usunięto przez wprowadzenie te- trakosaktydu Wybór między trzema możliwościami: a) podawaniem glikokortykosteroidów, b) podawaniem ACTH, c) kortykoterapią przerywaną okresami ACTH-terapii, musi być indywidualizowany w każdym przypadku chorobowym.

Leave a Reply