Kwas tienylowy

Kwas tienylowy (kwas 2,3-dichloro-4-(2-tienylokarbonylo)-fenoksyocto- wy) jest nowym lekiem moczopędnym o budowie chemicznej podobnej do kwasu etakrynowego. W przeciwieństwie do innych leków moczopędnych zwiększa wydalanie kwasu moczowego. Niektórzy klinicyści wyodrębniają go jako lek zapoczątkowujący nową grupę urikozurycznych leków moczopędnych. Długotrwałe leczenie tiazydami, np. w leczeniu choroby nadciśnieniowej, wywołuje niekiedy zatrzymanie kwasu moczowego i wystąpienie objawów dny moczanowej. Hiperurikemia’ sprzyja rozwojowi miażdżycy i zaliczana jest do czynników ryzyka w powstawaniu niewydolności wieńcowej.

Mechanizm działania. Mechanizm działania kwasu tienylowego nie został dotychczas dokładnie poznany. Uważa się, że hamuje on wchłanianie zwrotne jonów sodowych w obrębie segmentu rozcieńczającego korowej części kanalików dalszych. Zwiększenie wydalania moczanów jest niezależne od sodopędnego działania leku. Punkt uchwytu działania uriko- zurycznego znajduje się w kanalikach bliższych, a mechanizm działania polega na zwiększeniu klirensu kwasu moczowego poprzez zahamowanie wchłaniania zwrotnego przesączonych i wydzielonych w nerce mocza-nów. Działanie moczopędne zaczyna się 1 h po podaniu leku, osiąga maksimum po 3-4 h i trwa 12-14 h. Względna siła działania moczopędnego wynosi 10% pierwotnie przesączonego moczu i jest nieco większa niż siła działania chlorotiazydu. Wydalanie jonów potasowych jest nieco

słabsze od obserwowanego po tiazydach. Stężenie moczanów zmniejsza się do 50% wartości kontrolnych. W przeciwieństwie do kwasu etakry- nowego zmniejsza się wydalanie jonów wapniowych.

Leave a Reply