Leki stosowane w chorobie popromiennej

Napromienienie organizmu może prowadzić do pojawienia się objawów choroby popromiennej. Na obraz choroby popromiennej składają się: uszkodzenie czynności szpiku, zanik tkanki limfatycznej, owrzodzenie jamy ustnej, biegunka, wymioty, obrzęk mózgu oraz wtórne zakażenie. Objawy tej choroby można złagodzić przez dożylne wstrzyknięcia hi- pertonicznych roztworów chlorku sodowego, osocza, dekstranu, a także przez podawanie hydrokortyzonu.

Podawanie witaminy BG i leków przeciwhistaminowych jest zalecane w łagodniejszej postaci choroby popromiennej. Najważniejsze jest jed- nak odpowiednie pielęgnowanie chorego, zapobieganie odwodnieniu, i stosowanie diety bogatej w białka.

U osób narażonych na napromieniowanie można profilaktycznie stosować chemiczne związki radioochronne. Są to najczęściej organiczne siarczki lub tiole, np. cysteamina, cystyna, aminoetyloizotiomocznik (AET) lub kwas (3-aminoetylotiosiarkowy. Podczas napromienienia związki te zostają utleniane przez nadtlenek wodoru do połączeń dwusiarczko- wych i w ten sposób ochraniają białka i kwasy nukleinowe przed szkodliwymi skutkami promieniowania jonizującego. Działanie radioochronne mają również adenina, serotonina, fenyloetyloaminy i aminy kate- cholowe.

Leave a Reply