Ranitydyna

Ranitydyna wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego, dostępność biologiczna wynosi 50-80%. W porównaniu z cymetydyną dostępność biologiczna, biologiczny okres półtrwania jest zbliżony, natomiast objętość dystrybucji jest większa.

Siła działania hamującego wydzielanie. kwasu solnego jest 5-8 razy większa niż cymetydyny w przeliczeniu na masę cząsteczkową. Skuteczność kliniczna obydwu leków jest zbliżona. W chorobie wrzodowej, stwierdzono równoważność dawek 150 mg ranitydyny i 400 mg cymetydyny. Korzystniejszą cechą ranitydyny jest możliwość rzadszego podawania leku. Ranitydynę podaje się średnio 2 razy dziennie, natomiast cymetydynę 4 razy dziennie.

Działania niepożądane. Ranitydyna wywołuje rzadziej działania niepożądane niż cymetydyną. Okazało się, że ranitydyna nie wiąże się z cytochromem P-450 wątroby, jak to się dzieje w przypadku cymetydyny, i dzięki temu nie hamuje metabolizmu leków. Ranitydyna nie przenika przez barierę krew/mózg i nie wiąże się z receptorem androgennym. Nie zwiększa również stężenia nitrozoamin w żołądku, o co posądza się obecnie cymetydynę. Dotychczas nie stwierdzono działania mutagennego i karcynogennego.

One Response to “Ranitydyna”

Leave a Reply