Witamina P

Witamina P (rutyna) obejmuje większą grupę związków flawonowych, do których poza rutyną zalicza się kwercetynę, hesperydynę i eriodyk- tynę. Są to żółte nierozpuszczalne w wodzie związki występujące w du-

żych ilościach i z reguły razem z witaminą C w owocach i zielonych częściach roślin. Fizjologiczna rola witaminy P polega na unieczynnianiu oksydazy kwasu askorbowego, dzięki czemu działanie witaminy C ulega przedłużeniu. Mechanizm tego działania jest związany z chelatowaniem przez rutynę niezbędnych do prawidłowej aktywności oksydazy kwasu askorbowego jonów miedziowych. Poza tym rutyna hamuje rozpad amin katecholo- wych oraz zmniejsza aktywność hialuronidazy i ceruloplazminy. Specyficznych objawów hipowitaminozy P dotychczas nie opisano. Niedobór w pożywieniu flawonoidów prowadzi do wtórnej hipowitaminozy C.

Witamina P wywiera działanie uszczelniające na naczynia włosowate zmniejszając ich przepuszczalność. Poza tym działa spazmolitycznie na mięśnie gładkie naczyń, wzmaga nieznacznie diurezę oraz normalizuje gospodarkę energetyczną niedotlenionego mięśnia sercowego. Witamina P jest stosowana w stanach zwiększonej przepuszczalności naczyń włosowatych (skaza krwotoczna pochodzenia naczyniowego, katar sienny, wybroczyny skórne, pokrzywka) oraz jako lek wspomagający w chorobie nadciśnieniowej i w miażdżycy. Przeciwwskazaniem do stosowania witaminy P jest równoczesne podawanie sulfonamidów.

Leave a Reply